Una de las canciones de Ricardo Arjona que más me gusta es ‘Tu reputación’. Empieza diciendo “tu reputación son las primeras seis letras de esa palabra” y luego dice algo tan evocador como “si el pasado te enseñó a besar así, benditos los que estuvieron antes de mí”.
Todos tenemos una reputación, nos guste o no (y no, no tiene que coincidir forzosamente con las primeras seis letras). No sé si la reputación es exactamente lo mismo que la imagen que los demás tienen de nosotros. El caso es que yo tengo la impresión de dar dos imágenes, de tener dos reputaciones, como si fueran los dos lados de la Géminis de libro que yo soy (otro día hablamos del horóscopo, o se lo dejamos a Amalia que es mi asesora en ese campo).
Por una parte está mi familia. Para ellos soy una persona seria, responsable, con mucho carácter, que sabe lo que quiere, va a por ello y es incluso un poco “sargento”. La culpa de esa reputación es mía. Bueno, la culpa es de la adolescente empollona e hiper-responsable que yo fui.
Y por otra parte están mis amigos, los que me han visto reír y hacer la payasa, decir tonterías y contar chistes malos, e incluso hacer alguna travesura. No creáis, no hay tantos. En general, creo que doy la imagen de ser una persona bastante seria, así que me he dado cuenta hace pocos días que sólo soy capaz de hacer el payaso con mis amigos. Con mis Amigos con A mayúscula. O viceversa: que sólo mis Amigos son capaces de verme hacer el payaso.
Últimamente me río mucho, me divierto mucho y hago bastante la payasa. Y me sienta bien. Alguien me dijo una vez que nunca perdiera la sonrisa, y creo que nunca la he perdido, pero a veces la he tenido escondida. Hoy ha salido el sol, yo he ido a pasear y he sonreído, pensando en mis Amigos.
Ah! Y he vuelto a escribir.
Ps. Lo de dedicar cosas no es lo mío, le perdí el gusto hace tiempo, pero este post lo voy a dedicar. A Iñaki (no el Iñaki de siempre, Amigo, fiel lector y comentarista, que sabe que le adoro). A Iñaki de Litium, que me sorprendió hace poco hablándome de mi blog y que me animó a seguir escribiendo. Gracias
abril 27, 2010 a las 3:33 am |
http://open.spotify.com/track/0SS7oaDTSlKFiPtzJ2oA26
abril 27, 2010 a las 2:07 pm |
Hola Chris!!! Tu asesora de los horóscopos está atenta a todo lo que escribes y quiere seguir leyendo lo mucho que te ríes (o sonríes…) pensando en tus amigos! Cuídate y a ver si encuentro otro momento para llamarte! Muchos besos!
abril 27, 2010 a las 10:47 pm |
Chris, no podía dejar de comentar este post
. Ni dejar de agradecerte que sigas escribiendo. Leerte es un bálsamo de bienestar.
).
Puede que tengas esas dos reputaciones algo distantes una de otra, pero a mí me transmites alegría, dulzura, valentía (y si no mira atrás todo lo que has recorrido sin importarte el coste y esfuerzo que suponía), madurez (llámale seriedad), inteligencia y también una parte picarona y payasa. Aún recuerdo una imagen de hace muchos años en la que imitabas a Shin Chan (sólo en la voz, claro
Y sí, es verdad, no dejes nunca de sonreir
Mil besos
PD: “No todo lo que puede ser contado cuenta ni todo lo que cuenta puede ser contado”. Albert Einstein
abril 28, 2010 a las 4:39 pm |
hola chris !!!
bienvenida, no me había dado cuenta de lo mucho que hacía que no escribias hasta que he visto el correo… justo en ese momento me di cuenta de lo mucho que hacía…. y se te echo de menos
Queramos o no, nosotros somos nosotros, eso no lo podemos cambiar. La imagen que demos siempre va a estar influenciada por el que mira, por eso lo importante es como nosotros nos vemos.
Aqui todos coincidimos bastante en una cosa, que aunque sea vista por los ojos ajenos, te tiene que llenar, como diría el otro “de orgullo y satisfacción” y en lo que todos estamos de acuerdo es en que eres BUENA PERSONA (de risas o seria, buena al fin y al cabo)
besos !
abril 28, 2010 a las 11:33 pm |
Encántame a frase da sonrisa. É moi certa, aínda que ás veces determinadas circunstancias teñan a culpa de que estea oculta. Comprensible.
Sempre dixen que me encantan as sonrisas, pero coidado que hai moitos tipos. As sinceras son as mellores.
Sobre o que dis, encántame esa dobre faceta seria-payasa. Non son para nada incompatibles, todo o contrario. A min tamén me encanta, pero como ben dis, unha esta reservada ós e ás A maiúscula.
Chris: faime o favor de ser feliz, que o mereces moito. Biquiños desde preto de A Lanzada (lugar xeográfico, debo puntualizalo desde o 95 non vaia ser).
Biquiños from Ghalicia